woensdag 15 november 2017

doen waar jij je goed bij voelt...



Ik las vanmorgen bij In het Hoge Noorden een mooi blog over "opvoeden". Dit inspireerde mij om ook eens mijn "opvoedblunders" uit de doeken te doen.

Toen ik als 22-jarige zwanger was van zoon 1, wist ik niet veel van babies. Mijn kennis kwam van praten met de buurvrouw en het lezen van 'Kinderen'  en 'Ouders van Nu'.
Ik kreeg van mijn ouders een stevige kinderwagen (niet op te vouwen en in de auto te krijgen, maar dit terzijde) en omdat het mij zo leuk leek het babietje straks ook bij me te dragen, kocht ik een draagzak, zo'n foute.
Zoon 1 werd geboren en door de kraamhulp meteen in zijn eigen bedje gelegd op zijn eigen kamertje.
En voor mij was het goed en voor zoon ook, want als hij huilde haalde ik hem en voedde hem of liep met hem in mijn armen nachtenlang door het huis, totdat hij weer in slaap zakte en zich terug liet leggen.
En de draagzak, 1 x geprobeerd, zoon 1 vond het niks; hij zat liever op m'n arm of lag in de kinderwagen.

Iets meer dan anderhalf jaar later kondigde zoon 2 zich aan. Op de kinderwagen ging een zitje, want zoon 1 kon prima zelf lopen, maar lange stukken dat ging nog niet.
Zoon 2 was kleiner en steviger dan zijn broer, zo'n heerlijk bol babietje en die vond de draagzak prima.
Dus iedere middag na de voeding ging zoon 2 in de draagzak, zodat zoon 1 en ik naar buiten konden om ons dagelijks rondje lopen, want ik vond en vind nog steeds dat kinderen veel naar buiten moeten.
En terwijl wij liepen sliep zoon 2 heerlijk in de (foute)draagzak tegen mij aan.
En natuurlijk had zoon 2 ook een eigen bedje in zijn eigen kamertje, alhoewel ik in zijn kraamtijd wel een kraamhulp had die tegen mij zei dat wanneer de kleine 'snachts onrustig was, ik hem best lekker bij mij in bed mocht nemen.
De broers groeiden op met kinderwagen en buggy (de draagzak lag na 3 maanden al weer ter verstoffen op de kast), hun dagelijkse wereld misschien niet veel groter dan de wijk waarin wij woonden, want ik, toen thuismoeder, deed alles lopend met hen.
En ik had een belangrijke regel, als je iets zelf kan, dan doe je het ook zelf, en dan gold voor kleine dingen, als laarsjes aantrekken, jas op kinderkapstok hangen (en ja, ik hielp echt wel, maar probeer het eerst zelf)

Toen de broers naar de basisschool gingen was daar zoon 3, dit is inmiddels 1995. En ik genoot van van alle tijd die ik voor dit mannetje had, terwijl zijn broers op school zaten. En ook zoon 3 had een eigen kamertje, maar sliep overdag liever in de kinderwagen en dat vond ik ook wel makkelijk met het steeds van- en naar school lopen.
De draagzak? Weer 1 x gebruikt, bij een kijkavond van de projectweek op de basisschool. Het leek mij handiger om zoon 3 daar in de draagzak te vervoeren, dan met die grote kinderwagen, waar ik geen klas mee in kon. Ik heb hem twee uur gedragen en toen had ik het gevoel dat mijn beide schouders uit de kom lagen, geen succes. Eens maar nooit meer.
En als we het hebben over veranderend inzicht, toen hij geboren was, werd hij resoluut door de kraamhulp bij mij gelegd, want babies horen bij hun moeder.

Twee jaar later, was daar dochter 1. De grote stevige kinderwagen was inmiddels vervangen door een exemplaar dat ik makkelijk kon opklappen en in de auto gooien. En op aanraden van een vriendin kocht ik een slendang (grote lap losse stof, oneerbieding gezegd) en ik leerde van haar hoe ik mijn kleine, onrustige meisje bij me kon dragen; eerst liggend en toen ze groter werd ook in zithouding op de heup. En vooral op die laatste manier heb ik haar veel gedragen, dan was ik namelijk mobieler om met haar achter tweejarig peuterbroertje aan te rennen.
En dit meisje heeft de eerste 7 maanden in een wieg op de onze slaapkamer gelegen en verhuisde toen naar de kamer van haar peuterbroer en waar ze bij ons steeds onrustiger ging slapen, sliep ze samen met haar broertje als een roos.

Kinderen worden groter. Situaties veranderen. Ik woonde alleen met de kinderen en was allang al geen thuismoeder meer. En er kwam een nieuwe liefde en ook nog een baby, dochter 2

Dochter 2 sliep uit ruimte gebrek bij ons op zolder. Tussen haar en ons bed, ongeveer anderhalve stap en dat anderhalf jaar lang.
Ideaal? Nou in de baby tijd met alle nachtvoedingen wel, maar deze dame sliep erg licht en als we dan zelf naar boven kwamen, of we nu sluipten en fluisterden, ze werd wakker. Natuurlijk was ze dan met een voeding weer in slaap te sussen, naast mij in ons bed, waar we dan samen in slaap vielen en zij waarschijnlijk de voeding dronk, die ze overdag op het kinderdagverblijf weigerde.
En dochter 2 had als kleine baby een tricotdraagdoek, toen ze groter werd een gewoven doek en ook een kinderwagen.
De doeken heb ik veel gebruikt, zeker omdat dit een zeer onrustig babietje was, die dicht tegen mij of tegen lief aan, wel vertrouwen in de wereld had.
Ook hadden we van een vriendin een draagzak geleend, veel ergonomischer dan het ding dat ik vroeger had, deze vond vriendlief makkelijker dan zo'n ellenlange knooplap.
Dus toen dochter 2 die draagzak ontgroeid was, verdiepten wij ons op internet in ergonomische dragers en kochten er een.
En wat een lol hebben wij van dat ding gehad; met wandelingen die net te ver waren voor dreumesvoetjes, met onze (semi)backpack vakantie in Thailand of voor wandelingen die veel te ver waren voor peuterpootjes.
Ideaal ding! Ik heb haar daarin gedragen tot ze  bijna drie jaar was; toen zei mijn rug auw en mijn bekken barst, terwijl ik met haar op de rug een trap van een tempel in Bangkok beklom.
Lief heeft haar nog wel langer gedragen, vooral nog met wandelen. Terwijl ik meestal een buggy meesleepte voor wanneer ze te moe was om zelf te lopen.

Ik heb in 19 jaar tijd, vijf kinderen gekregen. En in die 19 jaar zijn er veel dingen verandert aan opvoedingsadviezen en opvoedingsmanieren.
Alleen al het verschil in hoeveelheid aan verkrijgbare informatie tussen 1989 toen zoon 1 geboren werd en  2008 toen ik dochter 2 op de wereld zette.
Ik denk wel dat er nu zo veel informatie beschikbaar is dat je door de bomen het bos allang al niet meer ziet en dat sommige, soms tegenstrijdige adviezen, ouders super onzeker kunnen maken.

Ik denk dat ik bij de oudste twee kinderen veel adviezen vroeg aan vriendinnen of buurvrouwen; zo van hoe pak jij dat aan.
En als dit advies dan iets was wat bij mijn manier van doen paste, als het voor mij goed voelde, dan paste ik dat toe.

Bij zoon 3 en dochter 1 las ik in die tijd veel over antroposofie en deze manier van opvoeden, wat een fijne kind- en ook oudervriendelijke manier van opvoeden vindt. Het gaat, naar mij mening uit, van zowel de behoefte van het kind als de behoefte van de ouders.
Bij dochter 2 hoorde ik over attachment parenting en heb hierover gelezen en ongetwijfeld ook inzichten hiervan toegepast in mijn manier van opvoeden.

De manier waarop ik (ik spreek nu even alleen over mijzelf) opvoed is niet te vangen onder een etiket. Ik heb van alle inzichten waarmee ik in aanraking ben gekomen wel iets opgepikt. Datgene eruit gehaald, waar ik me goed bij voel en op deze manier mijn kinderen proberen te laten opgroeien tot gelukkige mensen (net als iedere andere ouder)


(en mocht je tot het eind van deze lap tekst zijn gekomen, wil ik je  bedanken voor de moeite)









maandag 13 november 2017

nu




Een beetje stil is het hier ineens weer.
Het voelt alsof ik in een 'wachtstand' sta.
Terwijl het leven hier gewoon doorhobbelt.
Miss T gaat naar school, ik werk en maak lange dagen.
We gaan weg als het net licht is en als we thuis komen is het donker, dan steken we kaarsen aan, omdat het zo gezellig is, die kaarsvlammetjes in het donker.

En terwijl ik dit zo opschrijf, bedenk ik me dat ik het leven nu best fijn vind.
Rustig en overzichtelijk.
Warm en knus.

donderdag 2 november 2017

week menu / meal planning


Maandag is hier boodschappen-dag.
Dat betekend dat ik of zondag of maandagmorgen het weekmenu verzin.
De basis is altijd de groentetas van Odin.
Deze tas haal ik nu al vele jaren. De allereerste keer dat ik de tas ging ophalen was miss T nog een heel klein pukkie in de kinderwagen en was ik nog met zwangerschapsverlof.
De afgelopen jaren zijn we wel van type groente tas gewisseld, van de grote tas zijn we overgegaan naar de kleine tas, ook vanwege de verandering in het aantal nog thuiswonende kinderen.

Dan is het nog rekening houden van de agenda van de week; de sportavonden, wie eet er niet mee, wie is later, maar wil graag wel dat er een bordje wordt bewaard?
Al een hele administratie op zichzelf.

Inspiratie haal ik uit kookboeken, kooktijdschriften, de allerhande of uit weekmenu's van voorgaande jaren.
Waar ik natuurlijk wel rekening mee moet houden, is dat ik de meeste recepten moet aanpassen naar glutenvrij (miss T heeft coeliakie en eet strikt glutenvrij), maar na 5 jaar is dat routine.


Het menu van deze week (week 44)

maandag: kipfilet uit de grillpan, gebakken krieltjes en boontjes
dinsdag: pasta pesto met kip, courgette en bosui (snel klaar, want laat thuis en trick-or-treat in de avond)
woensdag: wokgroente (hierin verdwijnt het halve groentepakket), rijstnoedels en kipketjap (redelijk lichte maaltijd, vanwege mijn yogales die avond en snel klaar omdat miss T tot 17.15 uur dansen heeft)
donderdag: rijstsalade met zongedroogde tomaat, bosui, komkommer.
                   kipfiletreepjes met yoghurtdip.
vrijdag: ovenschotel met zoetaardappel, pompoen, sjalot, linzen en chipolataworstjes.
zaterdag: bladerdeegflapjes; gevuld met gekruidgehakt. Aardappels uit de oven. Broccoli
zondag: Lasagne


Voor mij heeft het maken van een weekmenu alleen voordelen.
- op werkdagen kan ik gelijk uit werk beginnen met koken, hierdoor eten we meestal nog voor 19.00 uur
- ik doe economischer boodschappen, ben minder geld kwijt aan extra's. De snaaiboodschappen, die in je mandje belanden, omdat je moe en beetje hongerig boodschappen doet, loop ik nu mis.
- ik kook minder saai, gevarieerder en met seizoensgroenten.

En ja, als ik nu soms eens heel veel trek in iets heb, wat niet in het weekmenu gepland staat, moet ik dit maar onthouden voor de komende week.


Wie weekmenuut er ook?


dinsdag 31 oktober 2017

Samhain

Samhain is de donkere tegenhanger van Beltane.
Met Beltane vieren we het leven in de natuur, met Samhain gedenken wij het afsterven van deze zelfde natuur.

Dit is het feest van het sterven van het jaar en daarom ook het feest van het Nieuwe Jaar, want een sterven houdt ook een wedergeboorte in.
De periode van Mabon leerde al welke obstakels jouw in de weg staan en jouw groei tegen houden.
Nu met Samhain zijn we zover om hetgeen wat jij als ballast ervaart achter je te laten.
Je kunt jezelf de vraag stellen, wat je wilt bereiken, wat je met je leven gaat doen in deze nieuwe jaarcyclus.
Samhain geeft je de mogelijkheid te overdenken, te beslissen en opnieuw te beginnen.

Let wel een nieuw begin komt nooit zonder offer. Je moet je bewust zijn wat jij wilt opofferen, waar jij afstand van wilt doen.



Het bekendste symbool van Samhain; de pompoen.
De pompoen wordt uitgehold en in de schil wordt een gezicht gekerfd.
De kaarsjes die in de uitgeholde pompoen worden geplaatst, symboliseren de ziel, die nooit sterft.
De vrucht symboliseert het vergankelijke lichaam.
En door het vruchtvlees te gebruiken voor soep, brood of cake symboliseer je de wedergeboorte.


De elementen die horen bij Samhain zijn water en aarde.
Je herkent ze nu ook onmiddellijk terug in de natuur, ga maar eens na een regenbui door park of bos lopen. Terwijl alles nog na drupt van de regen ruikt het naar aarde en verrotting. Een aardse geur die echt bij deze late herfst hoort.

Water zorgt er voor dat je nu kunt loslaten wat je niet nodig hebt, wat je wilt offeren, maar het water, het stromende overheerst niet meer. Je hebt immers al besloten wat je niet meer nodig hebt, nu hoef je alleen nog maar los te laten.

Het element aarde komt duidelijker naar voren. Het leven trekt zich nu terug in de aarde, waardoor de natuur er stil en doods uitziet.
Maar ook wij trekken ons terug naar binnen, letterlijk vanwege de kou de huizen in, maar ook figuurlijk gaan wij dieper in onszelf en zoeken rust en stilte.

Hoe ik deze tijd zelf ervaar?
Ik voel duidelijk dat ik  rust nodig heb, mijn lichaam en geest werken trager,  ook door het gebrek aan zonlicht.
Ik heb veel behoefte aan rust, niet in de zin van slaap, maar een rustiger ritme voor de dagelijkse bezigheden.
Ik vind dit ook een moeilijke tijd, want de behoefte van lichaam en geest staan vaak in contrast met mijn dagelijks leven. En dit geeft mij onvrede en vaak een gevoel van intense moeheid.
Toch heb ik deze donkere tijd ook nodig, hier leer ik om een pas op de plaats te maken en weer goed naar mezelf te luisteren, naar wat ik nodig heb de komende tijd.

Blessed Samhain!

zondag 29 oktober 2017

naar een huiselijk ritme

Stormachtig en ook wel een beetje koud was het dit weekend.
Ideaal weer voor dit.......



Veel thee, een beetje haken en gezellig de kat erbij.
Een weekendje bankhangen.
Precies wat ik nu nodig heb.

Gewoon knus en huiselijk.
Het dagelijks leven met werk, school en alle afspraken is zo druk en het gaat altijd in het zelfde tempo door.
Terwijl we nu juist het seizoen van stilte en verstilling in gaan, wat zo moeilijk is in te passen in het dagelijks leven.

Voor mij kwam dit  pas-op-de-plaats-weekend precies op het goede moment; constante moeheid en een onrustig hoofd zijn voor mij duidelijke tekenen dat ik niet goed naar mijn lichaam luister en dat ik mijn eigen behoeftes negeer.
Dus nu twee dagen rust en stilte, geen afspraken en niet de deur uit (hooguit voor een paar boodschappen) en ik voel de rust in mezelf weer een beetje terugkeren. Ik kan nu weer zo maar een tijd naar buiten staren, naar de mussen en spreeuwen die door de tuin hippen, zonder te bedenken wat ik in dezelfde tijd ook kan doen of wat ik nog moet doen.
Het blijft moeilijk die balans.

Hoe gaan jullie hier mee om?

zondag 22 oktober 2017

herfstvakantie 2

Gelukkig werd 'de oude dame'  weer goedgekeurd voor een jaar.
Maar omdat  de bougiekabels vervangen moesten worden en de garage deze niet had liggen, duurde de reparatie een dagje langer.
Geen punt, miss T en ik moesten toch al fietsen.
Sinds begin dit schooljaar gaat miss T naar de kidsclub, de buitenschoolse opvang voor kids van 9 - 12 jaar.
En in de vakanties doen ze hun uitstapjes met de fiets.
Dus als miss T op de fiets naar de opvang moet, moet ik wel op de fiets naar m'n werk.
Gelukkig was het droog op mijn werkdagen.

Vrijdag begon mijn weekend al en tussen de buien door, liepen/stepten miss T en ik naar de garage.


Verder heel veel regen die dag.
Prima weer voor dit.....


Eind van de middag kwam de bff van miss T, die bleef een nachtje slapen. 's Avonds waren de dames eerst heel druk met hun beauty dingetje - iets met veel douche gel en daarna een gezichtsmasker, maar daarna waren ze vooral erg druk met kletsen en giechelen tot wij om 23.30 uur hebben gezegd dat het nu echt genoeg was.
Ik geloof dat het daarna ook echt stil was.......... tot 6.30 uur de volgende morgen...
Misschien niet echt uitgeslapen, maar ze hadden het samen wel super leuk gehad.

Zaterdag gingen we eerst naar Leiden, maar kwamen uiteindelijk uit in Den Haag bij The Welsh Bakestone. Deze bakkerij bakt volledig glutenvrij en heeft ook nog eens heel lekkere taartjes en koeken. Vroeger zaten ze in Scheveningen, maar sinds begin deze maand zit de winkel in Den Haag op de Frederick Hendriklaan.
Voor een dolgelukkige miss T moeten we daar af en toe naartoe, want daar kan ze alles kiezen, eten en proeven, zonder beperking of angst voor kruisbesmetting.


Miss T, spierwit van het slaapgebrek, geniet van haar taartje en de stukjes die ze van onze taartjes pikte.
Voordeel van haar korte nacht was dat ze nu zelf echt op tijd naar bed wilde gaan en de volgende morgen ook nog eens bleef liggen tot na achten.

Dus vandaag doen we maar rustig.
En het fijne is dat we morgen nog zo'n dagje hebben, want dan heeft ze een studiedag.



woensdag 18 oktober 2017

herfstvakantie

Een vaste traditie die miss T en ik hebben in de herfstvakantie is, mijn auto naar de garage brengen voor de jaarlijkse apk en onderhoudsbeurt.

Dus vanmorgen brachten we samen 'onze oude dame' , zo noemen wij liefkozend mijn inmiddels 19-jarig opeltje corsa, naar de garage.
En vanaf de garage lopen wij weer terug naar huis (miss T stept net als ieder jaar)




Nu kun je  miss T en mij wel classificeren als CrazyCatLadies, dus voor ons is zo'n wandelingetje ook om te kijken hoe veel katten we tegen komen.
Bij de eerste straat die we inliepen was het al raak.
Boven op een schutting hielden twee katten de wacht (geen foto gemaakt helaas).
Miss T en ik waren het er niet over eens of ze nu ieder hun eigen tuin zaten te bewaken of dat ze samen voor de buurtbewaking zorgden. We waren het er wel overeens dat ze lief en schattig waren.

En terwijl we de straat verder in liepen kwamen er letterlijk van alle kanten katten aangelopen (of ze zaten er al en lieten zich door lieve woordjes lokken)




Wij hadden dus samen een zeer plezierige wandeling en met een beetje geluk komen we ze vanmiddag weer allemaal tegen.
(als 'de oude dame' tenminste weer wordt goedgekeurd)

maandag 16 oktober 2017

wanderlust

Natuurlijk gingen we er op uit dit weekend!
Veel te mooi weer om binnen te blijven..

Er gaat niets boven wandelen in een herfstbos; al die kleuren en niet te vergeten al die paddestoelen.











Mijn hoofd leeg gewandeld en helemaal blij  met al het moois wat ik heb gezien, kan ik er wel weer een week tegen.

zondag 15 oktober 2017

week 41

Ik weet niet wat het is, maar de weken schieten gewoon voorbij.
En het is nu niet zo dat mijn leven van drukdrukdruk is.....

Maar het was wel een week met een hoop speciale momenten.

Zo verjaarde mijn lief voor de 44ste keer.
En natuurlijk hoorde daar taart bij.
Onze regel is; de jarige kiest en ik bak.



Witte chocoladetaart met frambozen.

Ook zag ik die zelfde dag mijn jongste zoon zijn diploma in ontvangst nemen.
Nu is hij echt officieel afgestudeerd!!



Dit zijn echte trotste moeder-momenten.

Verder natuurlijk ook weer schoolbieb en nu met een boekenmarkt, waarbij wij met de bieb, boeken verkochten die nauwelijks meer uitgeleend werden.
En waar ook de kinderen hun oude boeken mochten verkopen.


Een half uur lang waren alle gangen bezet door kinderen op kleedjes met hierop hun verkoopwaar uitgestald, waarna ouders en kinderen rondgingen keken en kochten.
Ook miss T zat met een stapeltje oude boeken en kwam mij al vrij snel trots melden dat ze alles had verkocht, waarna ze van haar opbrengst weer een ander boek kocht.

De rest van de week ging redelijk vlotjes voorbij.
Fijn herfstweer, dus miss T en ik pakken 's ochtends de fiets en ik geniet van het stukje vanaf haar school naar mijn werk.
En nu hebben we weekend en miss T herfstvakantie, dus de komende week zal ons ritme wat anders verlopen. Al is het alleen omdat ik maandag ga werken.

zondag 8 oktober 2017

week 40

Op een of ander manier is week 40 voor mij altijd een soort emotionele omslag; de zomer is nu echt voorbij en over 12 weken is het jaar ook alweer ten einde.

Maar behalve dit, was het verder een gewone week.

Ik verveelde iedereen op instagram weer met onze afwasfoto's, want de vaatwasser doet het nog steeds weer niet. De monteur is geweest, keek alles naar eer en geweten na en de vaatwasser deed het ook,  totdat we er 's avonds de vuile vaat in stapelden, programma startten, even leek het eerst nog goed te gaan, maar mis, weer in storing, dus weer zelf afwassen.



Natuurlijk hebben we gezellige gesprekken tijdens de afwas en is er ook een leuke nieuwe traditie uit ontstaan; na de vaat spelen we met z'n allen nog een potje rummikub.
Maar toch zou ik het fijn vinden als na morgen de vaatwasser het echt weer doet! (en rummikub kunnen we ook spelen als de vaatwasser draait)

Verder vierde miss T op school de opening van de Kinderboekenweek. En ik was er ook bij, want sinds het begin van dit schooljaar ben ik een biebmoeder.
En dat vind ik helemaal leuk, gezellig kletsen met al die kinderen, die vanaf groep 4,  klas voor klas bij ons langskomen. Soms help je ze met het uitzoeken van een boek en soms is het gewoon even een kletspraatje over van alles en niks. En als bonus krijg ik op mijn biebdagen altijd nog een extra knuffel van miss T.


Net als zoveel kinderen was miss T donderdags ook vrij vanwege de landelijke lerarenstaking. Lief nam deze dag voor zijn rekening en ging zwemmen met miss T en haar bff.
En ik was gewoon aan het werk.

Daar kan ik inmiddels ook weer wat over vertellen, want mijn leidinggevende kwam mij drie weken terug zelf al een update geven over zijn aanpak van de situatie. Hij had bij een mt vergadering al aan gegeven dat wij op de administratie door de toenemende werkdruk geen man/vrouwkracht kunnen missen. Is ook echt zo, de afgelopen drie jaar zijn er twee partime collega's weggegaan en deze fte's zijn niet meer ingevuld.
Lang verhaal kort, dit werd als zeer aannemelijk gezien en met ingang van 1 oktober zou mijn vrouwelijke collega van Marketing voortaan de receptie waarneming gaan invullen.
Alleen heeft deze collega dezelfde week nog tegen mij gezegd, dat ze dit ook wel per direct van mij wilde overnemen.
Je begrijpt, ik ben blij met mijn collega en ik ga tegenwoordig met een veel lichter gevoel naar mijn werk.
Nee, het is er nog steeds niet perfect (maar dat is het nergens), maar ik heb wel twee fijne collega's op de afdeling en ik heb een leidinggevende die deze keer wel naar mij heeft geluisterd en me indirect hiermee ook een stuk waardering heeft gegeven.



En vanmorgen keek zelfs de kat mee naar de prestaties van Max.



En vanmiddag fietsten we nog een rondje door de polder, wind in de haren, zon op het gezicht en hard trappen.
En zo zitten we alweer in week 41 en dat zal ook vast een goede week worden.

zondag 1 oktober 2017

kinderfeestje

Deze opmerking gaat mij vast punten kosten, maar ik hou niet van kinderverjaarsfeestjes.
Kinderen, die komen spelen vind ik prima, wel  graag  niet meer dan twee. Miss T en haar vriendinnen zijn groot genoeg om zichzelf te vermaken, die gaan naar boven of buiten en komen langs wanneer ze iets willen drinken en/of snoepen.

Maar kinderfeestjes vind ik te veel, te hard en te druk.
Ooit heb ik gezegd dat je kinderfeestjes makkelijk thuis kunt houden, daar ben ik allang van teruggekomen.
Maar ik dwaal af.

Gisteren had miss T haar kinderfeestje.
's Morgens om 9 uur stond ik al pannenkoeken te bakken, behalve vroeg is daar niets mis mee.


Om 11 uur kwamen er 4 vriendinnetjes. Een voor een kwamen de meisjes binnen en gingen samen met miss T. een spelletje doen.
Zeg maar, zo rond 11.30 zaten hier 5 meisjes gezellig galgje te spelen en hadden de grootste lol als het lukte om het woord te raden.

Kadootjes uitpakken, terwijl ik de tafel verder dekte en twee stapels pannenkoeken neerzette.
En etende meisjes kletsen niet........ zo heel erg veel.
Ik ben wel weer helemaal bijgepraat, ik weet wie er op wie is. En ik weet ook dat meisjes van 8, 9 en 10 jaar vinden dat hun moeders belachelijk dansen! (en bedankt miss T)
Gezellig dus en gelukkig meer dan genoeg pannenkoeken gebakken.

Hierna gingen we op pad.
Miss T haar wens was een workshop sieraden maken. En zo'n vijf minuutjes bij ons vandaan vonden wij iemand die dus ook voor kinderverjaardagen die workshops geeft.
Dus vijf meisjes super geconcentreert bezig met uitzoeken van kralen en deze in patroon te leggen om daarna te kunnen rijgen.
Je kon soms gewoon een speld horen vallen.




Na afloop hadden de dames ieder een armband en ketting en of een sleutelhanger of oorbellen.
En ik geloof dat ze het allemaal vreselijk leuk hebben gevonden.
Miss T in ieder geval.

En ik?
Ik heb nog nooit zo'n rustig, relaxt feestje meegemaakt.
Heerlijk.
Maar ik ben wel blij het achter de rug te hebben.


vrijdag 29 september 2017

balans

De tijd van Mabon is een tijd van balans, ik schreef dit een goede week geleden nog.
Alleen is mijn balans ver te zoeken, zowel letterlijk als figuurlijk.
De afgelopen twee yogalessen, bij iedere balans oefening, verloor ik mijn evenwicht,  viel om en moest ik steun zoeken door een hand aan de muur te houden.

Maar dat gaf mij wel dit inzicht, dat je soms je moet laten ondersteunen om je balans te vinden of om in balans te blijven.
Mooi inzicht, waar een yoga les al niet goed voor is.

Wat wil ik hier nu voor mezelf mee.
Allereerst het loslaten van het idee dat ik alles zelf moet doen.
Waarom is om hulp vragen altijd zo moeilijk.
En dan ook nog de aangeboden hulp accepteren, want dat is wel een dingetje bij mij, dan krijg ik hulp en dan zeg ik nog van; ach, laat maar, ik doe het wel even.
Misschien is dit voor meer herkenbaar?

Voor mij heeft dit onevenwichtige ook echt te maken met de tijd van het jaar. Nu heerst het element water. Water stroomt en dat zorgt er voor dat ik moeite heb met aarden, want ik wil  met de stroom mee drijven. En door mee te drijven, ga ik veel te makkelijk over mijn grenzen heen. Ik kom deze valkuil ook ieder jaar rond deze tijd tegen. Ik wil te veel doen, soms ook om iedereen maar te pleasen.
En dat is niet goed voor de balans.

Dus ik maak netjes to-do lijstjes, zodat de o-jee-en-ik-mag-dat-niet-vergeten me niet meer 's avonds uit m'n slaap halen.
En daarbij ga ik ook eens kijken waar ik hulp bij kan gebruiken en dit ook vragen.
En af en toe ook gewoon een keertje 'nee'  zeggen.

En als dit werkt moet ik volgende week bij yoga vast weer steviger staan, misschien iets meer in balans zijn.


Oja , dit bracht mij ook een beetje uit mijn evenwicht, maar dan van blijdschap, want ik deed mee aan de give-away bij Ingthings en ik kreeg de wantjes! Dank je wel, lieve Ingrid!




zondag 24 september 2017

nazomeren

Wat een prachtig weer hebben we de laatste dagen.
Mijn impuls was om zaterdag wat spullen in een rugzak doen en naar Meyendel te rijden om door het herfstbos te dwalen, maar we hebben ook een tuin, die wel wat aandacht kon gebruiken.

Na de zomervakantie heeft lief samen met miss T de tuin achter het schuurtje weer helemaal leeggehaald en alles gesnoeid wat er gesnoeid kon worden.
Alleen door de regen van vorige week en de zon van deze week, was er toch alweer aardig wat onkruid opgeschoten.
Dus daar moest wat aan gebeuren.

En met dit weer is het in onze tuin ook mooi en heerlijk



De laatste zomerbloeiers, nog uit de ah moestuintjes.


De tuintafel en stoelen hebben we ook maar meteen in de schuur gezet.
En kennelijk werkte al die ruimte bij 'de heren'  op hun testosteron, want er moest even geknokt worden.


en dan gaat het er echt niet zachtzinnig aan toe.


We gingen ook nog gauw een ijsje halen, want je weet niet of dit de laatste keer is van het seizoen, want binnenkort zal die ijssalon wel tot het voorjaar dicht gaan.


En 'smiddag geniet de overwinnaar van het laatste zonnetje.


Op instagram post ik de laatste dagen steeds foto's van het afwasteam van die dag.
Onze vaatwasser is stuk.
En dat is wel heel snel als je je bedenkt dat deze geplaatst is met de nieuwe keuken en er dus pas 5 maanden in zit.
Nu komt volgende week de monteur, dus ik heb nog wel een aantal dagen m'n fotomomentjes.


Inderdaad! Ik sta zelf nooit op de afwasfoto. Klopt helemaal! Maar ik heb gekookt en hoef dan niet af te wassen en daarbij alle kleine beetjes vaat overdag neem ik voor mijn rekening, maar daar maakt nooit iemand een foto van........ 😉


En als ik voorspellingen van komende week mag geloven, houden we nog wel een paar dagen van dit nazomerweer.
Dus kan ik vast nog wel een keertje samen met een van de heren kater op het bankje van de zon genieten.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails