zondag 15 april 2018

een leerzame week


Zomaar een week waarin ik veel leerde over mijzelf.

Ik las ergens een stuk waarin iemand vertelde dat zij vaak direct reageert (en daarin ook heel duidelijk is) Maar dat het ook is dat ze gehoord wordt omdat ze een krachtige persoonlijkheid is, want zij gaf aan dat indien haar collega, iets precies hetzelfde zou verwoorden, er helemaal geen notie van genomen zou worden.
En dat trof me, want ik ben zoals die collega. Ik heb altijd het gevoel dat ik moet schreeuwen om gehoord te worden, dat ik pas serieus genomen word, als ik heel kwaad ben (en dus allang al over mijn grenzen heen ben)
Wat ik ermee ga doen, weet ik nog niet. Proberen duidelijker te worden en zeker ook mijn gevoel duidelijk uit te spreken.

Wil nog niet zeggen dat het me meteen lukt.
Afgelopen dinsdag probeerde ik een collega te helpen iets betaald te krijgen. Ik ging een tikje buiten de standaard procedure om, maar had ook gezien dat haar mail op mijn vrije dag was verstuurd en mijn baas er niet naar had gekeken. Dus ik wilde er wat vaart achter zetten.
Krijgen desbetreffende collega en ik via de mail een sneer, dat we procudures moesten volgen etc. etc., maar in deze mail waren meteen ook een aantal mensen in cc meegenomen, die er naar mijn mening niks mee te maken hadden.
Eerst heb ik mijn schouders er over opgehaald., maar later besefte ik dat ik vooral kwaad was over dat in cc-en
Misschien had ik even naar hem toe moeten stappen en zeggen dat zijn mailtje okay was, want wij gingen buiten de vaste procedure om, maar dat het in cc-en van de halve gemeente niet zo kies was.
Toch heb ik het niet gedaan, want ik weet ook dat mijn baas een plaat voor z'n kop heeft wat betreft subtiliteit en ik denk dat hij niet eens het vermoeden heeft dat het voor mij  ietwat vernederend overkwam.
(Tenslotte noem ik hem niet voor niks 'de botte boer')

En nu ik dit opschrijf besef ik dat hij dat ook nooit zal weten als ik het niet uitspreek. Ai, een leermoment!


Vandaag las ik bij een foto op instagram, dat deze vrouw superblij was dat ze een bepaalde stap had gezet, ondanks twijfel of ze dit zou kunnen volhouden, het niet te moeilijk zou zijn en meer van die beren.
Maar ze veegde al die beren van de weg, zette de stap en was daar blij mee.

Ook daar kan ik wat van leren, want ik begin van bij voorbaat niet aan dingen omdat ik van te voren al allerlei beren op de weg zie staan.
De grootste beer is bij mij tijd!
Ik goochel nu al zo met mijn tijd, alle ballen hoog houden kost mij behoorlijk wat moeite.
Maar ik weet ook dat wanneer ik even niet aan die beren denk en gewoon uit enthousiasme JA zeg, het ook goed komt.
Ik heb het gezien met de RoundRobin boekjes, waarbij ik heb gezegd van ik doe mee, zonder verder te denken of het me lukt om iedere maand de spreads af te maken of ik wel creatief genoeg ben (die twijfel kwam later wel)
Maar ik heb het gedaan, en je begrijpt het al, in plaats van dat het energie kost, krijg ik er energie van. En ja, de ene maand lukt het me beter dan de andere, maar doorgaans ben ik best tevreden met wat ik maak.
Dat is toch wel iets wat ik vaker in gedachte moet houden en misschien iets vaker springen, dan dingen afhouden.
(Een van mijn grootste sprongen was miss T, tenminste de aanloop naar haar, en kijk eens hoe goed dat heeft uitgepakt) 😊


En er wachtte nog een les voor mij.
Deze was dat wanneer je iets ging doen waar je tegenop ziet, je jezelf niet hoeft op te beuren zo van het valt vast wel mee. maar je jezelf een beloning in het vooruitzicht moet stellen.

Nou daar kan ik wel wat mee.
Lief zit nu al een week in SanFrancisco voor een cursus, dus ik ben hier in charge. En dat is helemaal niet vervelend of zwaar, want de meiden en ik hebben het heel gezellig met z'n drietjes.
Maar ik mis m'n lief wel en ik hou het nu al een week vol.
Best tijd voor een beloning, dus ik heb net een jurkje besteld. Dik verdiend!


(de foto's zijn van de magnolia voor onze deur, op instagram post ik deze ook als my daily magnolia)

vrijdag 6 april 2018

dan maar even een terugblik


Het is gewoon al weer weekend en ik moet zelfs nog over het vorige schrijven, dus dan nu maar een kleine terugblik.

Vorig weekend was gewoon een feestje, want op zaterdag mocht miss T afzwemmen en nu voor haar C diploma.
Begin december zwom ze af voor haar B en ik dacht dat ze nu wel genoeg van die zwemles had, maar ineens besloot zij dat ze door wilde gaan. Het was ook een uitdaging voor haar, want niemand heeft hier C. En als je dan als jongste iets vindt wat nog geen van je andere broers of zus heeft gedaan, dan is dat wel het proberen waard.
Supertrots zijn we op haar, want ze heeft dit echt doorgezet en er ook wel moeite voor moeten doen.
En het is haar gelukt!!
Zij heeft C!!

Hiermee is dan nu wel een eind gekomen aan de zwemlessen op zondagmorgen!



Een dag later nog een klein feestje, die dag waren lief en ik twaalf jaar samen. We gaan nog samen uit eten, maar eerst moet lief een dikke week naar San Francisco voor het bijwonen van een cursus.(klinkt weer heel vervelend)

En daarbij was het ook nog paasweekend en misschien niet echt weer om eens een flinke wandeling te maken, maar eigenlijk vond ik dat niet erg.
Een goed boek en een glas wijn, meer heb ik dan niet nodig.


En zo rolden we de werkweek weer in. Een matige week, ik ben absoluut geen perfectionist, maar als ik ergens aan begin, wil ik dat afmaken/afronden voor ik aan het volgende begin. Maar door het systeem, waar wij sinds januari mee werken, wat gewoon nog niet volledig functioneert, kan dat niet.  Ik heb het gevoel dat ik alleen maar meer op vragenlijstjes parkeer, niet afmaak en steeds achter de feiten aanloop. En dat frustreert mij.
Zo klaar, genoeg gezeurd, want het is weekend.

En kijk eens waar ik het weekend mee begin..


Als dat geen huisvrouwengeluk is! 😊

woensdag 28 maart 2018

gerommel (in de marge, dat dan wel)


Ik rommel maar een beetje door de dagen heen en lijk niet in mijn normale ritme te kunnen komen.
Ik rommel met werkdagen en aantal uren die ik werk.
In huis is het ook rommeliger dan anders en ik vind het weer ook maar een rommeltje.
Zo dat is er uit!

De laatste twee weken werk ik weer op maandag, de eerste keer omdat oudste dochter voor onderzoek naar het ziekenhuis moest en ik natuurlijk meeging om haar te brengen en weer op te halen. (oudste dochter heeft ziekte van crohn en dit was onderzoek,  zodat haar arts weer weet hoe het er precies voorstaat). Dat was dus afgelopen vrijdag.

En deze week ruil ik ook de vrijdag met de maandag vanwege GoedeVrijdag, waardoor miss T vrij is. (Nu is zij ook de donderdag al vrij, maar dan hebben zij en oudste dochter een meidendag)
Prima geregeld en fijn dat ik zo makkelijk werkdagen kan switchen binnen onze afdeling.
Maar mijn gewone ritme is wel weg, de weekboodschappen die ik anders op maandag doe, doe ik dan deels op zondag, waardoor ik voor mijn gevoel toch een korter weekend heb (zit tussen de oren, ik weet het) en om over de berg was, die even moet wachten, maar te zwijgen.

Het is ook wel confronterend is, want ik ben nog veel meer een gewoonte-dier dan ik al dacht.
Het ritme van werken op dinsdag, donderdag en vrijdag heb ik al sinds ik,  na mijn zwangerschapsverlof van miss T , weer ging werken, afgelopen januari was dat dus 9 jaar. Dus dan heb je wat betreft huishouden en dagelijks ritme wel een behoorlijk vaste routine opgebouwd.
Misschien wel eens goed om deze wat los te laten.

Bijkomend voordeel is dat ik door dit alles,  dit jaar veel minder last heb van de overgang van winter- naar zomertijd.


Nu wilde ik van de week eigenlijk al een stukje schrijven over dat het toch echt lente begint te worden, want toen ik met miss T naar school liep zag ik aan sommige struiken al piepkleine blaadjes verschijnen en de bloemknoppen van onze magnolia kleuren al een beetje.
En onze tortelduifjes in de tuin hebben het al zo druk met tortelen samen.




(en soms ben je als fotograaf gewoon een voyeur 😊)

Nu ik ga maar gauw een was uit de machine halen en straks miss T weer ophalen voor een rommelig woensdagmiddagje samen.

woensdag 21 maart 2018

Ostara / Lente equinox


Ostara betekent de komst van het seizoen van vruchtbaarheid en groei; de lente! Ostara is de godin van het lenteseizoen, haar naam slaat op het oosten, de richting waar het licht, de zon, vandaan komt. Ostara is de godin van de stralende morgen, het stijgende licht.

Ostara is een tijd om te zaaien, een tijd waarin we alles wat we ons met Samhain hebben voorgenomen uit beginnen te voeren.
De dagen worden langer, de nachten korter. De zon wint aan kracht en warmte, de aarde krijgt langzam kleur.

Bij de lente equinox krijgt het licht de overhand, want hierna zullen de dagen langer zijn dan de nachten,
Het belangrijkste symbool van Ostara is het ei, dat de vruchtbaarheid in de natuur symboliseert.
Het wijst ons er ook op dat plannen die tijdens de winter op innerlijk niveau werden uitgebroed nu in ons leven in de praktijk kunnen worden uitgevoerd. Mogelijk zetten we nu de stappen in de richting van iets waar we alleen nog maar van hebben gedroomd.
Dit is het feest van het nieuwe leven, nu laten we de winter achter ons en alles wat bij de winter hoort.


Eieren misschien met beschilderingen versierd horen nu op het altaar. Zij geven het ontluiken weer van het leven uit de duisternis, het op borrelen van ideeën uit diep innerlijke niveaus. Eieren zijn het symbool van de vruchtbare godin, vol belofte en potentieel leven.
Niet voor niets is dit feest vernoemd naar de oude Teutoonse Godin Oestre, wiens naam verband houdt met ons moderne woord oestrogeen, voor het hormoon dat de ovulatie stimuleert.

Dit is de tijd van Ostara, godin van licht en vruchtbaarheid.
Ze leert ons in het hier en nu te leven, het heden te eren en om het kind in onszelf te omarmen.

May I go with the love and guidance of the great goddess Ostara and her hare in my heart.
Merry meet, merry part and merry meet again.


Blessed Ostara



dinsdag 20 maart 2018

vliegt voorbij zo'n week


Deze foto van de ondergaande zon maakte ik in de tuin van mijn moeder in Drenthe. Hier waren wij afgelopen zaterdag, nog om haar verjaardag te vieren. Het grappige is dat ik de wijdsheid van het uitzicht dat je daar hebt ieder jaar meer ga waarderen, misschien ben ik er in de loop van de jaren gewoon aan gewend dat het zicht bestaat uit weilanden met paarden of schapen en hier en daar een boerderij. Lekker rustig en fijn overzichtelijk.

Vorige week ook weer begonnen met werken na m'n griepje. De eerste dag viel dat nog best tegen, niet alleen door mijn ontplofte bureau en mailbox, maar ook omdat mijn energie level toch nog wel heel laag was. Maar iedere dag doen we een stapje vooruit, slinkt het aantal onbeantwoorde mailtjes een beetje en vormen zich op mijn bureau nette stapeltjes.
En ook vierde mijn lieve collega haar 25-jarig jubileum bij de zaak, dat was een toespraak en taart in de kantine en 's avonds met haar, haar man en een aantal collega's een gezellig etentje.


Ik trok de deken er ook maar weer eens bij. Afgelopen zomer er aan begonnen, maar door allerlei andere projectjes even geen aandacht gehad en heel hard gaat het nu ook niet, maar het wordt wel mooi.


En dan heb ik nu nog een klein verzoek; mag het vanaf nu echt lente gaan worden....

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails